We are dreaming of a sun beach and blue sky Xmass

Hola Amigos,

Wow, alweer bijna een maand na het vorige verhaal. De verzoekjes voor een update stromen binnen; het zal wel nat en koud zijn daar J. Jullie zullen lezen dat we veel tochtjes hebben gedaan en ver gereisd hebben. Geen tijd dus voor het schrijven van een nieuwe update.

We liggen nu op een bedje aan het zwembad in Máncora (strandplaats in het noorden van Peru) en luisteren naar kerstmuziek om toch een beetje in de stemming te komen. Best anders met zon, zee en strand. We zitten hier in een heerlijk resort (ver boven ons dagelijks budget, maar dat zijn problemen voor later) en er staat vanavond een kerstbuffet met kalkoen op het menu. We blijven in ieder geval 10 dagen in Máncora en dus is er tijd voor een update. Over Máncora later meer, nu eerst maar eens uit de doeken doen hoe we hier zijn beland.

La Paz en Lake Titicaca

In verband met een wegversperring bleven we een dag langer in La Paz dan verwacht. Hoort erbij in Zuid-Amerika. Vanuit La Paz vertrokken we naar Copacobana, niet het strand van Rio, maar een plaatsje aan Lake Titicaca. Relaxed plaatsje waar we van de laagstaande zon boven het meer genoten. De volgende dag met de boot naar Isla del Sol, volgens Inca legende is de zon hier geboren. We liepen de ene dag langs de kust naar de noordkant van het eiland en de dag erna over een bergkam terug naar het zuiden. Mooi, maar ook erg pittig zo op 3800-4000m. Ook bizar om te bedenken dat dit meer, dat een zee lijkt (niets dan water tot aan de horizon), zo hoog ligt en dat van 4000m naar beneden nog hele diverse vegetatie te vinden is (waaronder jungle). De besneeuwde bergtoppen in de verte achter het meer zijn ook ontzettend gaaf. Er slapen niet veel mensen op het eiland, dus de tweede dag in de ochtend hadden we het rijk voor ons alleen.

Cusco en Machu Picchu

Na de boottocht terug van Isla del Sol zijn we in de bus naar Cusco gestapt. Cusco betekent `navel` en was vroeger de belangrijkste Inca stad.  Nu is het de belangrijkste toeristische stad van Peru doordat het dicht bij Machu Picchu ligt. Wat een fantastische stad moet Cusco geweest zijn. De Inca bouw met grote blokken steen die naadloos op elkaar passen zonder cement is geweldig. Al waren die stenen bij de belangrijkste tempels van de stad niet zichtbaar omdat ze met goud en zilver platen bedekt waren en hier en daar versierd met edelstenen, vast ook een mooi gezicht. Toch vonden de Spanjaarden toen zij de stad veroverden het een briljant idee om het goud en zilver om te smelten en vele van de muren te slopen voor de bouw van andere gebouwen; en misschien waren de stenen wel aan elkaar bevestigd met goud… Op de belangrijkste tempels bouwden ze een kerk. Leuk detail is dat tijdens een aardbeving rond 1960 de kerk in elkaar stortte maar de Inca muren eronder hier en daar een paar millimeter verschoven. De Lonely Planet beschreef Cusco als een hectische stad met drukke steegjes. Blijkbaar zijn ze niet in La Paz geweest. Wij vonden het een fijne relaxte plek.

Toen was het  al tijd om naar Machu Picchu te gaan. Wij kozen voor een vijfdaagse tocht, Salkantay (Patrick, bedank Nienke voor de tip). De eerste nacht sliepen we, na een fikse klim, op 4300m dicht bij de top van de Salkantay. Wow. De dag erna over de 4600m heen om daarna af te dalen de bossen in. De derde dag was een makkelijke dag; helaas niet voor mij aangezien ik iets verkeerds gegeten had L, ideaal natuurlijk op zo’n tocht. Gelukkig ging het de vierde dag weer beter en kon ik de klim weer opstomen met de groep. Een erg leuke groep met twee Amerikanen, een andere Nederlander en een goede gids. Boven vonden we een eerste uitzicht op Machu Picchu,  zag er veelbelovend uit.

De laatste dag een welverdiend bezoek aan Machu Picchu. Vooral het uitzicht op de stad is geweldig. Echt ongelofelijk hoe deze stad in de jungle in de bergen is gebouwd, terwijl het alleen bereikbaar is door moeilijk begaanbare paden. We hadden een beetje doorgereisd omdat het regenseizoen zou toenemen in december. We hadden geluk. In de ochtend regende het, maar later op de dag hadden we een helder zicht op de stad. Meer geluk dan wijsheid natuurlijk. Maar later hoorden we dat het een aantal dagen erna alleen maar regende, een mooie beloning voor het feit dat we een aantal dingen in Bolivia links hebben laten liggen.

Op de ochtend van vertrek op de tocht zagen we aan de overkant van ons hostel mensen uit een geheimzinnige deur strompelen. Later wees onderzoek uit dat het gewoon een discotheek was. We belandden er met z´n tweeën na een gezellig drankje met Bob (de Nederlander van de tocht). Voordat we het wisten waren wij die mensen die in de ochtend naar buiten strompelden. Erg gezellig, maar niet het slimste plan met een lange busreis voor de boeg.

Arequipa en Cañon del Colca

We gingen naar Arequipa om daar de Cañon del Colca te bezoeken. Op een tweedaagse tocht liepen we door de canyon. Hoogtepunt van de tocht waren de condors die we vanaf de rand van de canyon zagen zitten en vliegen. Verder sliepen we in het dal in een oase, erg mooi. Waar we bij de Salkantay een fitte groep hadden, gingen nu op de tweede dag 4 van de 7 op de rug van een muilezel de pittige klim naar boven. Te trots om op zo´n beest te gaan zitten, liepen wij naar boven. We hadden een goede rustige gids die veel informatie had over de planten en dieren in de canyon. We sloten de tocht af met een etentje en drankje met de groep en de gids. Toen later op de avond de gids stond mee te blèren op scheurende Peruviaanse gitaarmuziek (mogelijk van zijn band, maar zeker was dat niet), te raaskallen en driedubbele whisky’s te hakken vonden we de ´rustige´ gids wat minder leuk…

In Arequipa bezochten we nog het Monasterio de Santa Catalina. Net een klein dorp in de stad. De tweede dochters van rijke families gingen hierheen om hun leven aan god te wijden en soms zelfs met jezus te trouwen. De families betaalden hier veel voor en de nonnen hadden een luxe leventje, grote kamers en keukens, luxe serviezen (bijvoorbeeld Delfts blauw) en soms zelfs een bediende. Uiteindelijk riep de kerk hier een halt toe en kwamen er slaapzalen en een gezamenlijke keuken en eetzaal, maar het oude deel is wel bewaard gebleven, dus het verschil tussen voor en na is goed te zien.

Nazca, Huachachina en Lima

In Nazca vlogen we in de ochtend over de Nazca lines heen. Cool, in een klein propellervliegtuigje. Waarom men al die eeuwen geleden een aap, een soort astronaut, een kolibri, een hond en andere figuren in het zand tekenden, terwijl ze alleen vanuit de lucht te zien zijn, blijft een groot raadsel. Na de vlucht door naar Huachachina; een oase te midden van hoge zandduinen. Relaxte plek met een zwembad. We hadden best wat langer kunnen blijven, maar voor mijn verjaardag hadden we in Lima een reservering bij Malabar. Gaston Acurio, een Peruviaanse topchef heeft Peru begin 2000 op de culinaire wereldkaart gezet. Daardoor is Lima nu een plek om heerlijk te eten. Aangezien Gaston restaurants over de hele wereld heeft, en meerdere in Lima, dachten we dat de kans klein is dat hij in de keuken zou staan en kozen voor Malabar waar upcoming chef Pedro Miguel Schiaffino aan het roer staat. Leuk om zo mijn verjaardag te vieren en heerlijk gegeten. Bedank iedereen voor de vele felicitaties! Waarschuwing, dierenliefhebbers door naar het volgende hoofdstuk… Mijn voorgerecht was een specialiteit uit Peru, cuy. Vertaald is dit een cavia…

Iquitos en de jungle

We hebben al veel landschappen gezien, behalve de jungle. Aangezien de jungle en regenwoud rondom de Amazone een groot deel van Zuid-Amerika beslaat, wilden we dit graag zien. Daarom vlogen we naar Iquitos. We sliepen in een idyllisch maar gaar hostel dat op het water drijft. De eigenaar nam ons mee op een 3 daagse tocht door de jungle. We sliepen in een gave lodge aan het water, de kamer was open op muggengaas na. Leek dus net alsof we in de jungle sliepen. We maakten een aantal hikes. We zagen vier giftige slangen, één ervan (de grootste) zag ik net naast het pad en bleef stokstijf staan. De gids en Annick waren er al langsgelopen, dat ging gelukkig goed. Blijkbaar lag de broer van de gids al twee maanden in bed na een beet van zo’n slang!!! Vanaf de boot zagen we rivierdolfijnen, en vrij uniek, een zwemmende luiaard. Blijkbaar proberen ze in het water luizen te verdrinken. Apart dat dit trage beest kan zwemmen... Verder ving ik drie piranha’s die heerlijk blijken te smaken, en roeiden we in een houten kano van de locals. Een goede keuze om deze tocht te maken!

En nu dus in Máncora. Annick is al een tijdje aandacht aan het vragen dus ga het hierbij houden. In Annick´s volgende verhaal kunnen jullie lezen over kerst en oud en nieuw in Máncora. Gelukkig is ze nu even afgeleid door Pelikanen die een aantal meter hiervandaan in zee duiken en  kan ik nog even het zwembad in na dit lange verhaal, voordat we het op de site zetten…

Feliz navidad y año nuevo!

Hasta la proxima,

Luc

Ps: De foto’s plaatsen we ergens de komende dagen.