Chili - Bolivia

27 november: Chili - Bolivia

Hallo allemaal,

Luc’s verhaaltje eindigde in San Pedro de Atacama, waar we sindsdien nog een dag bleven; we huurden fietsen en crossten door de omgeving, zand, zand en nog eens zand en zagen een vervallen Inca nederzetting. We deden een star-tour, de sterrenhemel is hier fantastisch. Van de  10 telescopen vonden we beiden Jupiter met zijn vier manen het meest indrukwekkend, de foto die we door de telescoop maakten van de maan ook heel gaaf (zie foto’s).

Vanuit San Pedro boekten we een driedaagse tocht naar Uyuni –Bolivia met hoogtes tussen de 3600 en 4800m. Na afloop van mijn geiser-ervaringen best spannend dus of dat zou gaan. Een dag van te voren gestart met hoogtepillen en dat werkte! De Salar is een van de bekendste plekken van Bolivia, was vroeger een groot meer, maar is door de jaren heen een enorme zoutvlakte geworden. De tocht daarnaar toe was waanzinnig. In 4W jeeps reden we met vier anderen door de woestijn, waarbij we op interessante plekken steeds stopten. We zagen hooggelegen meren met ontelbare flamingo’s (laguna blanca, verde, colorado), sliepen de eerste nacht op 4300m (beter niet omdraaien in bed, dat maakt je nog al misselijk…), kwamen langs geisers op 4800m (mijn lievelingen) en rotsblokken die door de combinatie van wind en zand een gekke vorm gekregen hebben. De tweede nacht sliepen we vlak bij de Salar in een hotel versierd met zout, dit keer gelukkig op 3600m dus geen probleem met misselijkheid of gebrek aan zuurstof. De nacht was helder en omdat we in woestijngebied waren, waren er ontelbaar veel sterren, fantastisch! De dag erna zonsopgang en de salar op. De foto’s spreken vanzelf nog nooit zo iets gezien! Op de zoutvlakte een eilandje met honderden cacti gezien. We leerden dat een catus 1 cm per jaar groeit, moet je na gaan hoe lang die 9m hoge catci er al staan…

Bij aankomst in Uyuni meteen door naar Potosi met de bus. Potosi is van oudsher de belangrijkste stad van Bolivia, misschien wel Zuid Amerika; het is de stad van de zilvermijnen die jaren lang door de Spanjaarden werden gemanaged. De hele Spaanse economie draaide in een bepaalde periode om de mijnen hier. Ze zijn nu al een tijdje staatsbezit, maar zijn nog steeds in gebruik. Je kunt de mijnen bezoeken, wat Luc en ik dus deden op de dag na aankomst. Ontzettend indrukwekkend om te zien onder welke condities deze mijnwerkers iedere dag aan de slag zijn. Ze eten coca blaadjes (werkt pas als ze er 150-200 in hun wang stoppen en erop kauwen tot een soort bal); dat helpt tegen de honger en he3lpt tegen vermoeidheid. Toen ik op een goed moment aan het tijgeren was door de mijn onder rotsblokken door die met houten balken bij elkaar werden gehouden, met zeer beperkte hoeveelheid zuurstof, vroeg ik me wel even af waar ik aan begonnen was… Gelukkig ook veel plekken waar we rechtop konden lopen, alleen soms even oppassen voor de karretjes die zo nu en dan met een noodvaart voorbij kwamen rijden. Aangezien we op het spoor liepen, was het dan wegwezen geblazen naar een plek waar je je tegen de muur aan kon plakken om uit de weg te zijn. Denk dat ik mijn hoofd een keer of 100 heb gestoten, wij Nederlanders zijn hier te lang voor; lang leve de helm die ik opgezet had! De lonely planet schrijft over deze mijnen dat het een van de meest memorabele activiteiten is die je in Bolivia kunt doen. Voor zover ik dat nu kan zeggen ben ik dat helemaal met ze eens. Lang leven mijn baan bij Rabobank, nogal luxe waarin wij allemaal werken in NL!

De bus zette ons de dag erna af in Sucre, ligt laag (2700m) en wordt de witte stad van Bolivia genoemd vanwege het feit dat alles in het wit gebouwd is. Leven is er heel erg relaxed, een overzichtelijke stad met een aantal bezienswaardigheden en leuke kroegjes. Helaas lazen we jouw tip te laat Peter, en hebben we geen fietstocht gedaan. Hadden hier heerlijke dagen, fijn om wat minder hoog te zitten en daardoor ook lekker t-shirt weer.

We vlogen van Sucre naar La Paz, met TAM (Militaire airforce van Bolivia). Toen we gingen boarden en ik zag dat er welgeteld 9 rijen stoelen waren en dat het een vliegtuigje met twee propellers  was, kreeg ik het wel een beetje benauwd. Met zo’n klein vliegtuigje over de Andes±  genoeg turbulentie …J Gelukkig wist Luc me te vertellen dat het allemaal goed zou komen, dus landden we een uur later op La Paz.

De eerste indruk van La Paz: waanzinnig! Vanaf het vliegveld rijd je de hoek om wat in 1 keer zicht geeft op de stad: een dal met daaromheen alleen maar bergen. En die bergen: volgebouwd met honderden huisjes . In het dal liggen de kantoren en moderne gebouwen, en op de achtergrond besneeuwde bergtoppen.  De stad zelf is chaotisch met een oud centrum, vrouwen in traditionele kleren die van alles verkopen, een heksenmarkt waar ze o.a. dode lama-foetes verkopen (traditionele Bolivianen begraven die onder hun nieuwe huis voor geluk), tientallen kleine winkeltjes met inheemse producten en vrouwen die op de grond zitten met allerlei koopwaar. Verder is La Paz niet echt voetganger vriendelijk, zijn zebra’s aangelegd voor Jan Joker en rijden er honderden bussen (groot en klein) rond. Luc en ik zijn beiden nog niet eerder in zo’n vervuilde stad geweest qua uitlaatgassen. Omdat La Paz midden in de Andes ligt op bijna 4000m hoogte, zijn veel steegjes erg stijl omhoog. Als je daar aan het ploeteren bent en er rijden net vier bussen met veel te hoge toeren voorbij, adem je uitsluitend uitlaatgassen in..bah! Maar, La Paz went, en heeft ook wijken waar het heel rustig is.

Vanuit La Paz reden we the Most Dangerous Road in the World; vroeger de enige weg die La Paz met Coroico, een lager gelegen dorp, verbond. De weg heeft geen vangrails en is behoorlijk smal. In het verleden zijn verschillende voertuigen het ravijn in gestort… Fietsend was het echter heel goed te doen en bovendien fantastische natuur. Heel raar om op 4600m te beginnen en te eindigen op 1700m, dan kom je echt allerlei vegetatie tegen van dorre vlakte tot jungle.

We bleven drie nachten in Coroico, een eigen cabana, kampvuurplaats en een zwembad. Een lieflijk dorpje en vooral een eigen ballkonnetje voor een spelletje. We maakten een wandeling door de cocavelden, vergezeld door meerdere roofvogels, mooi!

Inmiddels zijn we terug in La Paz, om morgen naar Copacabana te vertrekken. Daar is ook Lake Titicaca, met Isla del Sol in het meer zelf. Dit is onze laatste stop in Bolivia, we trekken daarna door richting Peru om de Machu Picchu te gaan beklimmen.

Hoop dat jullie het allemaal goed maken daar in NL. Veel plezier voor iedereen die Sinterklaas gaat vieren, geniet ook voor ons van de pepernoten!!

Adios!
Annick

 ps: De foto's zijn in de verkeerde volgorde upgeload, dus achteraan beginnen :-)!